Η δημιουργία των "Δεξαμενών" Εθελοντών Δοτών M.O

   Μοιραστείτε το    Facebook Twitter Share

Η αρχική ιδέα της δημιουργίας των «Δεξαμενών» εθελοντών δοτών μυελού των οστών ανατρέχει ήδη στο 1970, όταν ο Dr. Jon J. van Rood πρότεινε σε μία συνάντηση της Γερμανικής Εταιρείας Μεταγγίσεων στο Μόναχο, να δημιουργηθεί ένα αρχείο, στο οποίο θα καταγράφονταν οι HLA τυποποιημένοι εθελοντές αιμοδότες, ώστε να χρησιμοποιηθούν σε μεταγγίσεις HLA συμβατών αιμοπεταλίων και σε μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών.

Έτσι δημιουργήθηκε το "Διεθνές Αρχείο Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών", “Bone Marrow Donors Worldwide - BMDW”, μια βάση δεδομένων από όπου γίνεται η αναζήτηση εθελοντών δοτών και μονάδων ομφαλοπλακουντιακού αίματος. Το 1989 η πρώτη έντυπη έκδοση αυτού του «χρυσού οδηγού» δοτών και μονάδων ομφαλοπλακουντιακού αίματος περιελάμβανε 150.000 δότες από 8 χώρες. Μέχρι και τον Ιανουάριο του 2011 οι εθελοντές δότες σε ολόκληρο τον κόσμο έφταναν τους 14.894.439  και οι μονάδες ομφαλοπλακουντιακού αίματος τις 454.145.

Η πρώτη «Δεξαμενή» αμιγώς για Εθελοντές Δότες Μυελού των Οστών δημιουργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία το 1974, η “The Anthony Nolan Bone Marrow Trust”. Η προσπάθεια ξεκίνησε προκειμένου να βρεθεί δότης για τον τετράχρονο Anthony Nolan, ο οποίος έπασχε από το Σύνδρομο Wiskott Aldrich. Δυστυχώς ο μικρός Anthony πέθανε το 1979, χωρίς να μπορέσει να μεταμοσχευτεί, όμως άλλοι ασθενείς επωφελήθηκαν από το κληροδότημά του. Κάτω από την εμπνευσμένη καθοδήγηση της μητέρας του Anthony, Shirley Nolan, η καταγραφή δοτών συνεχίσθηκε με τα χρόνια και ήταν η πρόθεσή της να δώσει την ελπίδα ενός δότη σε κάθε ασθενή που χρειαζόταν μεταμόσχευση σε κάθε σημείο του κόσμου. Η καταγραφή των εθελοντών δοτών μυελού των οστών, που εμπνεύστηκε η Shirley Nolan, λειτούργησε ως μοντέλο για την ίδρυση πολυάριθμων «Δεξαμενών» σχεδόν σε κάθε αναπτυγμένη χώρα του κόσμου. 

Σήμερα, το Διεθνές Αρχείο Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών, αποτελεί  μια διαδικτυακή μηχανή αναζήτησης και βασίζεται στη  συνεργασία χωρών από όλο τον κόσμο. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πλέον μεγάλες πιθανότητες ανεύρεσης δότη, υπάρχουν δυστυχώς ακόμα ασθενείς που δεν είναι δυνατόν να βρουν ικανοποιητικά συμβατό δότη. Οι ασθενείς αυτοί χρειάζονται μια διαφορετική απάντηση.

Στην Ελλάδα, κατά τη δεκαετία του 1980, λειτούργησαν δύο «Δεξαμενές» δοτών, μία στην Αθήνα και μία στη Θεσσαλονίκη, στις οποίες αναφέρονταν οι εθελοντές που στρατολογούνταν και τυποποιούνταν σε 5 Κέντρα Δοτών. Από το τέλος του 2002, λειτουργεί μια κεντρική «Δεξαμενή» στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (Ε.Ο.Μ.), ο οποίος συντονίζει όλες τις μεταμοσχεύσεις στη χώρα μας. Οι καταχωρημένοι Έλληνες εθελοντές, στις 25.01.2011, ήταν 29.608, αριθμός εξαιρετικά μικρός, αν αναλογιστεί κανείς τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των ασθενών που χρειάζονται μεταμόσχευση. 

Είναι δεδομένο ότι η αναζήτηση δοτών ανάμεσα σε άτομα με κοινή καταγωγή είναι αποτελεσματικότερη λόγω γενετικών ομοιοτήτων. Επομένως, είναι επιτακτική η ανάγκη αύξησης των Ελλήνων δοτών προς όφελος των Ελλήνων ασθενών, γεγονός που συμβάλλει και στην ουσιαστικότερη και αξιοπρεπέστερη συμμετοχή της χώρας μας στη διεθνή προσπάθεια.